Z Mokrowieckim nieraz zdarzyło się nam drzeć koty

Płock teatr za 200 lat? Samochody będą latały, ludzie może też. Mam jednak nadzieję, że nasza scena się nie zmieni, nie stanie się np. wirtualna. W sumie jestem spokojna, świat teatru od starożytności przetrwał wiele wojen, rewolucję przemysłową, a wciąż jest sobą. I niech tak zostanie - mówi Jolanta Milewska, szefowa Biura Obsługi Widza w płockim teatrze.

Rafał Kowalski: Płocki teatr jest już sędziwym staruszkiem czy jeszcze młodzieniaszkiem?

Jolanta Milewska: Może nie sędziwym, ale jednak staruszkiem. Jesteśmy zaledwie 47 lat młodsi od Teatru Narodowego w Warszawie. W porównaniu z dwustoma latami teatru w Płocku moje 32 lata pracy tutaj wydają się drobnostką. Mimo że przez ten czas sporo się działo. Zmieniali się dyrektorzy, aktorzy...

A publiczność, gusta tej obecnej różnią się od tej sprzed 30 lat?

- Dzisiejszy widz nie różni się od tego sprzed lat, jeśli chodzi o chęć oglądania uniwersalnych problemów na scenie. Zauważam jednak, że kiedyś teatromani byli bardziej wysublimowani. Obecni lubią problemy podane w sposób bardziej lekki, komediowy. Nie tyle jednak lubią rechotać, co zdrowo się pośmiać. Jak choćby podczas "Kochanków nie z tej ziemi", naszej ostatniej propozycji. Prostota to nie to samo co prostactwo.

Bardziej ambitny repertuar umiera?

- Bynajmniej. Bo jeśli ambitny pomysł jest porządnie dopracowany i świetnie zagrany, wychodzi taka perełka jak "Mazepa" Krzysztofa Prusa sprzed trzech lat. Nie jest to rzecz nastawiona na komercję. Ma jednak swoich widzów, którzy po obejrzeniu tej sztuki nie zapominali o niej po pięciu minutach. W ten sposób nie można pozwolić umrzeć spektaklom dla widza bardziej wymagającego.

Przez płocki teatr przewinęło się wiele sław sceny?

- Głośnych nazwisk nie zabrakło za mojej dotychczasowej bytności. Zapadło mi w pamięć spotkanie z Niną Andrycz, która przyjechała do nas, bodajże z monodramem „Maria Stuart”. Ciepło też wspominam spotkanie z Hanką Bielicką. Do dzisiaj pozostaję pod wrażeniem przyjazdu mistrza Adama Hanuszkiewicza czy też wizyt Wojciecha Pokory i Stefana Friedmanna. Te wszystkie wielkie gwiazdy okazały się ludźmi, z którymi można pogadać na różne tematy. Nasi obecni aktorzy też przychodzą na ploteczki (śmiech ). Najbardziej jednak zapamiętam spotkanie z Jerzym Dobrowolskim. Sztuka jego i Stanisława Tyma, zatytułowana „Ciemny grylaż”, miała swoją premierę w naszym teatrze na początku lat 80. ubiegłego wieku. Pracowałam przy niej jako inspicjent, dzięki czemu mocno zaraziłam się magią teatru. Dużo pomogła mi w tym osobowość pana Jerzego, to był świetny człowiek.

Mówimy o widzach i aktorach płockiego teatru, a co z jego szefostwem?

- Śliski temat (śmiech ). Z Markiem Mokrowieckim, obecnym dyrektorem, nieraz zdarzało się nam drzeć koty przy układaniu repertuaru. Zanim zaczniemy, lepiej schować wszystkie ostre narzędzia! Ale nie mamy siebie dość, bo każde z nas potrafi przyznać się do błędu - jeśli okaże się, że druga strona miała rację. Raz nawet, w ramach przeprosin, dyrektor kupił mi koniak. Z takich dyskusji, czasem ostrych, rodzi się często coś pozytywnego. Można zażartować, że kłócimy się dla dobra naszego teatru.