My Polacy, naiwniacy. Czyli jak nam we Włoszech pomagali

Pięcioro młodych płocczan - para i małżeństwo z 12-letnim synem - wyruszyło na wakacje swojego życia. Przeżyli koszmar. Okradli ich włoscy policjanci-przebierańcy, niewiele pomogli prawdziwi policjanci, ambasada i konsulat

Z Płocka wyjechali 14 sierpnia. Po 20 godzinach byli w Wenecji. Przenocowali, zwiedzili miasto, 16 sierpnia wyjechali do Rzymu.

- Nie autostradą, ale drogą zwaną we Włoszech superstradą. Czymś w rodzaju naszej drogi krajowej - opowiada Radosław. - Był już wieczór, jakieś 20 km za Rawenną zrównała się z nami skoda octavia z napisem "Policja" na drzwiach. Pasażer skody otworzył okno, machnął odznaką, kazał się zatrzymać. Stanęliśmy, spokojnie, bez nerwów - długo przed wyjazdem zbieraliśmy informacje o Włoszech: sprawdzaliśmy czego się tam spodziewać, na co uważać. Nigdzie nie natrafiliśmy na informację, że we Włoszech okradają turystów metodą na policjanta!

Po dwóch godzinach nie było szans na cokolwiek

Ze skody wysiadł mężczyzna w pełnym policyjnym umundurowaniu. - Po angielsku poprosił o dokumenty, kazał pokazać mojej dziewczynie torebkę. Stwierdził, że musi sprawdzić, czy nie wieziemy ze sobą haszyszu. Zamiast niego zobaczył koperty z pieniędzmi; podzieliliśmy je na każde miasto, które mieliśmy odwiedzić. W sumie było tego ok. 2 tys. euro. "Policjant" zabrał te koperty, dokumenty, nawet kluczyki od samochodu. I powiedział, że musi iść do swojego auta, tam ma jakiś sprzęt, na którym sprawdzi, czy pieniądze nie są kradzione. Nim zdążyliśmy zaprotestować, wsiadł do skody, jego kumpel odpalił silnik. I tyleśmy ich widzieli.

Włoscy złodzieje byli na tyle mili, że ruszając, wyrzucili przez okno dokumenty Polaków. Kilkaset metrów dalej pozbyli się także kluczyków, płocczanie znaleźli je po kilkunastu minutach w zaroślach przy trasie. Pieniędzy oczywiście przez okno już nie wyrzucili.

Płocczanie nie stracili głowy. W ciągu dwóch minut zatrzymali jakiś samochód, kierowcę poprosili, by wezwał policję. - Miała być za pół godziny. A była... po ponad dwóch godzinach - relacjonuje nasz rozmówca. - W tym czasie stawaliśmy na głowie, żeby ją ściągnąć, poprosiliśmy o pomoc kolejnego kierowcę, wydzwanialiśmy na numer alarmowy 112, potem okazało się, że trzeba było kręcić 113, zresztą, tam i tak nikt nie odbierał. Gdyby policja zjawiła się szybciej, byłaby szansa na zatrzymanie złodziei. Widzieliśmy przecież, że skoda pojechała w kierunku miasteczka Cesena, tam był posterunek, z pewnością mundurowi by ich znaleźli. Po dwóch godzinach nie było już szans na cokolwiek...

A to był dopiero początek włoskiej przygody. Policjanci, którzy w końcu do nas dotarli, mówili tylko i wyłącznie po włosku. - Próbowaliśmy angielskiego, francuskiego, hiszpańskiego, niemieckiego... Nic... Udało się nam zrozumieć, że wysyłają nas do Rawenny, tam na komisariacie mieliśmy znaleźć kogoś, kto będzie mówił po angielsku. Noc spędziliśmy więc w samochodzie i dopiero 17 sierpnia pojechaliśmy dalej. Ale w Rawennie po angielsku też nikt nie mówił. Wysłali nas do kwestury, to rodzaj włoskiego urzędu. Tam w końcu znalazł się tłumacz przysięgły. Z niemieckiego. Moja dziewczyna mówi po niemiecku, więc w końcu, po wielu bólach udało się nam złożyć zawiadomienie o przestępstwie.

Na zupełnym luzie

Polacy szukali też pomocy w ambasadzie. 16 sierpnia było już za późno, ambasada działa tylko do godz. 16.30. Dopiero 17 sierpnia dodzwonili się do Rzymu. Stamtąd odesłano ich do położonego bliżej Rawenny konsulatu w Mediolanie.

- No więc mówmy im, w czym rzecz. Poradzili... jak najszybciej złożyć zawiadomienie na policji - wspomina płocczanin. - Ręce nam opadły, zaalarmowaliśmy rodzinę w Polsce. Ojciec dziewczyny zadzwonił do Ministerstwa Spraw Zagranicznych. MSZ musiał skontaktować się z Rzymem, bo za chwilę mieliśmy stamtąd telefon. Dowiedzieliśmy się, że mogą w drodze wyjątku pożyczyć nam pieniądze, 150 dolarów. Tyle że musimy po nie podjechać, 350 km. Dodali, że tłumacza też nie dostaniemy. Gdybyśmy byli o coś podejrzani, gdyby to nas zatrzymała policja, to owszem. Ale jako że jesteśmy ofiarami przestępstwa, tłumacz się nam nie należy.

Polacy upewniali się w ambasadzie, czy mogą podpisać zeznania przełożone z niemieckiego na włoski. Przecież nie rozumieli z tego ani słowa. - Zapewniono nas, że skoro tłumacz był zaprzysiężony, to możemy mu zaufać - opowiada płocczanin. - Zaufaliśmy więc. Dopiero w Polsce przetłumaczyliśmy sobie to, co rzekomo zeznaliśmy. Stało tam, że po prostu jak pierwsi naiwniacy oddaliśmy pieniądze komuś na drodze. Nic o tym, że na samochodzie były policyjne oznaczenia. Że złodziej miał odznakę identyczną jak ta policyjna, w protokole znalazło się, że była to odznaka "podobna".

- W ogóle włoska policja podeszła do sprawy na zupełnym luzie - dodaje mężczyzna. - Przekonywaliśmy ich, że na naszych dokumentach, płytach, są odciski palców tego złodzieja. Nie byli zainteresowani. Stwierdzili, że po takim czasie odciski z pewnością... zniknęły.

To sprawa włoskiej policji i już

Teraz Polacy chcą złożyć dwie skargi. Na działania włoskiej policji - do ambasady włoskiej w Polsce, i na to, jak zachowała się polska ambasada we Włoszech - do MSZ.

- Nie zrobili nic, żeby nam pomóc. Wręcz przeciwnie - zrobili wszystko, żeby po pierwsze nie złapać tych złodziei, a po drugie utrudnić nam życie - kończą nasi rozmówcy.

"Gazeta" skontaktowała się z ambasadą w Rzymie. Niestety, dowiedzieliśmy się tam tylko tyle, że kradzież miała miejsce na terenie działania konsulatu w Mediolanie. I to Mediolan będzie się wypowiadał.

A w konsulacie w Mediolanie podkreślają, że poszkodowani płocczanie dzwonili tam tylko raz, 17 sierpnia przed południem. - Została im m.in. przekazana informacja, że powinni ten fakt zgłosić niezwłocznie na policję oraz że jeżeli wystąpią problemy z porozumieniem się, mogą oddzwonić do konsulatu, który wówczas pomoże im językowo - mówi Krzysztof Strzałka, konsul generalny RP w Mediolanie. I dodaje, że płocczanie więcej już do konsulatu nie zadzwonili.

- Wszystko prawda. Bo w międzyczasie dostaliśmy telefon z Rzymu, że na tłumacza nie mamy co liczyć! - zżyma się Radosław. - W dodatku z pretensją, że skoro jesteśmy we Włoszech, to powinniśmy porozumiewać się po włosku.

Konsul Strzałka utrzymuje: - Wszyscy poszkodowani obywatele polscy na terenie okręgu konsularnego znajdują zawsze pomoc w naszym urzędzie od podległych mi pracowników. Nie zawsze jest to możliwe bezpośrednio ze względu na duże odległości między miejscem zdarzenia a siedzibą urzędu. W przypadku zagrożenia życia i zdrowia naszych rodaków konsul udaje się osobiście na miejsce zdarzenia, gdzie m.in. służy pomocą również jako tłumacz.

Maria Kolasińska jest pilotem wycieczek do Włoch. - Dokładnie to samo przytrafiło się nam w Rzymie - wykrzykuje, gdy opowiadamy jej przygodę płocczan. - Złodzieje zatrzymali nasz autobus, zażądali od kierowców dokumentów. Pokazali legitymację, ale we Włoszech jest kilka rodzajów policji, trudno znać doskonale wszystkie typy ich odznak. I okazało się, że przy okazji kontroli zniknęły wszystkie pieniądze naszych kierowców.

- Na jaką pomoc może liczyć w konsulacie okradziony Polak? - pytamy.

- Właściwie... na żadną - podsumowuje Kolasińska. - Pytałam, czy słyszeli o podobnych przypadkach, które miały miejsce we Włoszech, czy coś z tym robią. Usłyszałam, że to sprawa... włoskiej policji. Tyle.

- Dopiero po powrocie do Polski zawodowy kierowca, który często przejeżdża przez Włochy, powiedział nam, że tego typu kradzieże to chleb powszedni. I że ci poprzebierani policjanci polują właśnie na Polaków - wzdychają okradzeni płocczanie. Do Polski wrócili tylko dzięki temu, że mieli w kieszeni odłożone 80 euro. I trochę benzyny w baku.